Agora que

todo está tan desordenado que non sei por onde saír

todo é tan incerto e tan confuso

todo está tan mezclado.

Que sorte atopar a calma

e moito máis. 

Saber que te esperaré

hoy no me apetece correr.

Todo.

Esta é a miña amiga Andrea. 

Andrea é humana e ás veces cústalle atopar unha saída.

O que Andrea non sabe é que é ela quen, 

moitas veces, fainos atoparnos a nós.

Nada en común,
como la noche al día.
Tú en la mitad sombría
y yo esperando un resplandor.

Teño a sensación,

a marabillosa sensación,

de que o estou facendo ben.

Que pase o que teña que pasar. 

(Mentres, estou disposta a intentar que os macarróns sexan comestibles)

Non me coñecedes 

porque hai días que tampouco me coñezo eu.

Algo marabilloso e horrible ao mesmo tempo.

Ás veces voume de min.

Simplemente, volverei. 

(Sempre volvo)

Encántame que as cousas cambien.

Apetéceme todo.